canım benim, zaman bize kendisinden ne kadarını bahşedecek, bilmiyorum, bilmiyoruz. 

ama çok iyi bildiğim bir şey var: ne kadar sürecekse bu zaman, seni edebileceğim kadar mutlu edeceğim, senin hayatımdaki soluğunu çekebildiğim kadar içime çekip, sesini, tenini, dokunuşlarını, öpüşlerimizi, sevişmelerimizi… sana ait ne varsa, her şeyi, son ânına kadar, ezberleyerek, zihnimin yanı sıra kâlbime, ruhuma ve tenime nakşederek, senin hakkını vererek yaşayacağım.

nermin bezmen / gönderilmeyen aşk

hayatımın gizli bir odası olduğunu senin sayende fark ettim. 

hani masallarda anlatılan, anahtarına ulaşmak için yedi sınavdan geçilen ve sonunda kaf dağında yaşayan anka kuşunun kanadına tutunarak ulaşılan o gizli oda....

o gizli odada ne çok şey gizliymiş meğer....

hayatımın, bugüne değin bana öğretilenlerden çok farklı şekillerde de devam edebileceğini

kendime farklı bir yerden bakarak, başkalarının cümleleri ile değil kendi kelimelerimle tarif edebileceğimi öğrendim

karşımda hiç tanımadığım bir kadın buldum

bana çok benzeyen....tanımadığım....tanımlayamadığım bir kadın

şaşırtıcı.....heyecan verici....ürkütücü

sen olmasaydın, belkide bir ömür tanıyamayacağım bir kadın

ne tuhaf....kendini çok iyi tanıdığını sanırken birden bire aslında kendin  ile ilgili hiç bir şey bilmediğini görmek

sorsalar; kendine güvenen, hiç bir şeyden korkmayan (gök gürültüsü hariç), ne yapacağını bilen bir kadındım.

yani daha doğrusu böyle olduğumu sanıyordum. meğer; duyguları ile hareket eden, sevdiği zaman dünyanın geri kalanın unutan biriymişim.

bir başka tene dokunmanın ya da bir başkasının tenime dokunmasının ayaklarımı yerden kesip, başka dünyalara sürükleyecek kadar kuvvetli bir duydu olduğunu bilmiyormuşum.

seninle bunca yıl, nereye nasıl saklandığını bilmediğim çılgın bir tutkuyla dolu olduğumu öğrendim.

o gizli odada....saklanmış onca eşya içinde, gerçekte kim olduğumu....varlığımı.....yıllar boyu farkına varmadığım gerçek kadını buldum. kim ne söylerse söylesin, ben o kadın olmaktan çok mutluyum.

özlemeyi öğrendim seninle....

endişelenmeyi

kaybetmekten korkmayı...

hani, bir kaç gün kaybolsan ortalıktan, söz verdiği zamanda aramasan limitsiz bir korkuya kapılır, yüreğime bıçak saplanmış gibi ne yapacağımı bilemez halde korkmayı

beklemeyi, sabretmeyi de senden öğrendim....

öyle çok bekledim ki senden gelecek tek bir satırı

affetmeyi öğrendim....

ne konuşursak konuşalım....verilen ama tutulmayan sözler ne olursa olsun hep yeniden başladık

seninle değişti bütün hayatım 

hani derler ya "insan kendi kaderini çizebilir" 

hayır, sakın inanma

kader, bizim asla bilemeyeceğimiz rastlantılarla çizilmiştir

sen, yarını düşünmeden, biraz korkarak ve de heyecanla atıldığım bir macerasın